Dag 1

epilepsie

Vanmiddag stonden we te douchen en plots kreeg mijn echtgenoot een epilepsie aanval, zo uit het niets, ik hoorde nog euh en toen viel hij tegen mij aan op de grond, zo verschrikkelijk .. ik dacht direct NEE NEE NEE maar moest ook direct handelen. Heb zijn kunstgebit uit zijn mond getrokken, weet niet hoe maar het lukte, probeerde hem stabiel te laten liggen, hij lag tenslotte op de koude douchevloer met zijn hoofd tegen het douchemeubel, we hebben een hele kleine douche.

Ik wilde huilen maar het kon niet, ik moest het nummer van de doktersdienst hebben maar waar lag die. Op de computer gezocht en vond een 050 nummer die verwees mij naar het 0900 nummer dat ik moest hebben. Gelukkig. Ondertussen kwam hij enigzins bij bewustzijn, hij wilde opstaan maar dat kon niet, ik heb hem eerst op de wc laten zitten, wilde hij niet, wat is er aan de hand ? vroeg hij, ik zei kom je moet even op de bank gaan liggen, je bent gevallen. Hij waggelde samen met mij naar de bank, daar heb ik hem een ochtendjas aangedaan en een deken over gedaan.

Ik had toen pas de tijd om te gaan bellen met de doktersdienst. Gelukkig kwamen ze, niet zo snel als ze zeiden, maar als je wacht duurt alles lang. De dokter deed enige onderzoeken, vroeg hem wat voor dag het is enzo en vroeg aan mij wat er was gebeurd, mijn echtgenoot kon zich niets meer herinneren. Ik wilde toch graag dat hij mee ging naar het ziekenhuis.

Eerst wilde hij niet, we hebben het niet zo breed en zo’n opname e.d. kost enorm veel geld, tja ..wat moet je kiezen, geld of een leven .. hoe erg is het geworden in Nederland .. ander onderwerp.

We zijn in de ambulance naar Groningen (Martini ziekenhuis) gereden, daar kreeg hij bloedonderzoek, ging niet al te best, hij trilde zo (enorm hekel aan prikken) en dus ging het vrij moeilijk. Hij voelde zich wel goed zei hij, maar staan ging niet zo goed, later wel overigens. Het hartfilmpje ging gelukkig wat makkelijker. Zaten wel pieken in maar ik heb ze er niet over gehoord.

Na een half uurtje werden we mee genomen naar een andere afdeling waar hij een CT-scan kreeg. Nadien werd hij naar de afdeling gereden voor opname. Dat is schrikken ! Op de afdeling werd opnieuw zijn bloeddruk gemeten, was goed, 120 over 80, hartslag was goed, uitslag scan was minder. Op de foto was een waarschijnlijke tumor te zien in de rechter voorkwab. Alsof de grond onder mijn voeten vandaag viel, hoe kan je huilen en toch sterk zijn tegelijk ? ik weet het niet maar het lukte wel.

De neef en nicht van mijn echtgenoot ge-appt, of ze mij wilde komen halen, waar we zitten enzo. We hebben nog even het één en ander besproken, ik wilde niet weg maar ik moest, het werd later en later.

Tegen half 10 vanavond was ik thuis, ik weet niet waar ik het zoeken moet. De buurman van verderop kwam bij de deur .. wat er aan de hand is .. dat ik bij hem aan kan kloppen als er iets is, hoe klein dan ook .. lief van hem, ik heb hem bedankt hiervoor.

In huis alles opgeruimd wat ik tegenkwam, de afwas gedaan, de wasgoed gewassen en opgehangen, ik heb de hele dag maar 1 appel gehad en heb toch geen honger, wel hoofdpijn, maar dat zullen de emoties wel zijn.

Heb uren gehuild, er zijn wel meer tranen die prikken maar ik moet even mijn verhaal kwijt. Ik voel mij zo alleen ! ik denk dat dit een hele lange nacht gaat worden. :'(


Via wikipedia kwam ik erachter dat hij een Grand Mal heeft gehad, tegenwoordig noemen ze dit een Tonisch clonisch insult

Eerste pinksterdag 2013 een dag die ik nooit meer ga vergeten 🙁