Slecht

Slechter

Vandaag vanaf een uur of 12 in het ziekenhuis geweest bij Roberto, hij had in de ochtend nog wel een aanval gehad en in de nacht ook.  Mijn beste vriendin kwam nog even langs met haar dochtertje, was gezellig en je vergeet de tijd even. Roberto voelde zich na omstandigheden redelijk. Ik ben om 19 uur weer naar huis gegaan, daar aangekomen, gegeten, koffie en toen ging de telefoon. Of ik alsjeblieft terug wilde komen, hij had weer een aanval gehad en kreeg nu een masker op met medicatie en zuurstof, dit zou alles wat makkelijker maken. Hij was bang, logisch, hij lijkt steeds minder te worden, potverdikke !

Ik schrok wel even toen ik hem zag, zo klein onder zo’n groot masker. Er vloeide een traan, ik ben naast zijn bed gaan zitten en heb zijn hand vast gehouden totdat hij vond dat ik wel weer naar huis kon gaan. Tegen 22.30 uur was ik thuis, pyjama maar aan en een kopje kruidenthee en dan maar op bed, wat een dag.

Wat?

Even een korte inleiding:

Zo’n 8 jaar geleden kreeg ik een schildklieraandoening (in 1995). Mijn schildklier was te snel en mijn gewicht bleef altijd tussen de 50 en 55 kg hangen, hoeveel ik ook at. Als ik niet veel at zakte mijn gewicht soms tot onder de 50 kg. Daar ben ik voor behandeld met een radioactieve pil, waardoor je dus sowieso de eerste 5 jaar niet zwanger kon of mocht raken.
Die jaren gingen voorbij en de kinderwens kwam.
Zoals zovelen met mij dacht ik dat ik zoo zwanger zou zijn, by the way, ik ben nooit aan de pil geweest dus dat probleem had ik niet.

Na lang wachten en veel onderzoeken kwamen ze erachter dat ik een anti-chlamydia-drager ben.  Dat was wel even schrikken. Maar goed, daar kom je wel weer overheen.
Ik werd dus in de medische molen gegooid, zoals dat zo mooi heet.

Ondertussen heb ik al een baarmoederfoto gehad, die bij mij trouwens uiterst pijnlijk was, (ik viel zelfs flauw) waaruit niets werd gevonden.
Balen !
Als ze maar iets vinden dan kunnen ze het oplossen, toch ?

Tot zover mijn voorgeschiedenis is een notendop.  🙂