Lente

Pinksterbloemen

Hoe mooi de lente kan zijn, met zijn kleine bloemenpracht.

Ik liep door de tuin en zag een veld vol bloemen. Eigenlijk moet ik hoognodig het gras maaien, maar kijk nou, hoe mooi.

    Ik wacht dus wel even tot ze uitgebloeid zijn !

Baby-foto’s

Hoe leuk

Toen mijn opa overleed, hoorde ik van mijn tante dat opa nog foto’s van mij had liggen, die wilde ik vast wel hebben. Ja natuurlijk, heel graag, hoeveel foto’s heb ik nu van mijzelf, niet bijster veel. Schijnbaar wilde mijn moeder alles voor zichzelf houden, ze is inmiddels overleden dus tja, geen kans meer op meer materiaal. Maar dit is wel heel erg leuk 🙂 baby me . Wat een mooi herinnering van mijn eerste jaren. Mijn toenmalige mama moet wel van mij gehouden hebben, foto’s waren duur in die tijd, (jaren 60 ) . Waar ik daar ben, geen idee hahaha maar ik zit in elk geval ergens naar te kijken in de kinderwagen.

Wijsheid!

Precies waar ik mij aan houd. Klinkt hard, niemand heeft ooit gezegd dat de wereld enkel rozengeur en maneschijn is. Soms moet je veranderen in een steen, om jezelf te beschermen. Ik zeg niet dat dit de makkelijkste weg is naar geluk, het is wel de weg die ik volg om niet van mijn levensweg af te dwalen.

Daar gaan we weer

MRI

Afgelopen vrijdag weer naar het umcg voor een mri.  Meestal duurt het zo’n 30 minuten, maar deze keer was Roberto een uur weg, daar word ik persoonlijk nogal zenuwachtig van, maar hij kwam gelaten weer aan wandelen.  Groot verhaal over dat er een nieuwe machine was en de vloeistof koud was en dat het bed begon te schudden aan het einde van de sessie. Hmm…..

Hij wilde niet terug rijden, ben zo blij dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, maar had wel trek en zin in koffie, dus wij naar Ikea, daar een broodje gegeten, kopje thee en koffie erbij, rondkijken en weer terug naar huis.

Aanstaande maandag is de uitslag al, dat is en blijft een moment waar ik tegenop zie. Zal ook altijd zo blijven vermoed ik.  Vol goede moed maar heen, hopend op goed nieuws.

Slecht

Slechter

Vandaag vanaf een uur of 12 in het ziekenhuis geweest bij Roberto, hij had in de ochtend nog wel een aanval gehad en in de nacht ook.  Mijn beste vriendin kwam nog even langs met haar dochtertje, was gezellig en je vergeet de tijd even. Roberto voelde zich na omstandigheden redelijk. Ik ben om 19 uur weer naar huis gegaan, daar aangekomen, gegeten, koffie en toen ging de telefoon. Of ik alsjeblieft terug wilde komen, hij had weer een aanval gehad en kreeg nu een masker op met medicatie en zuurstof, dit zou alles wat makkelijker maken. Hij was bang, logisch, hij lijkt steeds minder te worden, potverdikke !

Ik schrok wel even toen ik hem zag, zo klein onder zo’n groot masker. Er vloeide een traan, ik ben naast zijn bed gaan zitten en heb zijn hand vast gehouden totdat hij vond dat ik wel weer naar huis kon gaan. Tegen 22.30 uur was ik thuis, pyjama maar aan en een kopje kruidenthee en dan maar op bed, wat een dag.

Dagje ziekenhuis

Influenza

Ik werd geroepen afgelopen nacht, uur of 5 moet het zijn geweest door Roberto. Hij had het benauwd en toen ik beneden kwam zag ik dat zijn gezicht grauw was. Ik heb dus de telefoon gepakt en de doktersdienst gebeld, hij liep rond alsof hij pijn op de borst had en benauwd en hij hijgde dat hij geen lucht kreeg.

Ik heb dit alles doorgegeven, ze stuurden een ambulance. Menens dus ! Hij werd onderzocht, hij had te weinig zuurstof in zijn bloed, kreeg weer een benauwdheidsaanval nadat hij naar het toilet was geweest. Dit was genoeg volgens de ambulancebroeders, hij ging mee naar het ziekenhuis.
Ik heb mij aangekleed en ben er achteraan gereden, ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik toch voor mijn rijbewijs ben gegaan, heb er nu echt baat van.

In het umcg aangekomen lag hij in kamer 1, ze hadden hem al prednison gegeven, nog een pufje en hij hing aan het zuurstof met zo’n maskertje op mond en neus. Helaas werkte het voor geen meter, hij moest naar toilet en bezweek bijna … onder het oog van de broeders, die helaas allemaal in opleiding waren. 8 uur later, de uitslag van de test was binnen, hij heeft COPD en influenza, geen goede combinatie. Er was helaas geen plek in het umcg, hij moest apart liggen, dus werd er rondgebeld of er een ziekenhuis in de buurt nog een plek had, het werd het Martini Ziekenhuis Groningen, prima, ook dichtbij. Roberto werd in de ambulance van de ene naar het andere ziekenhuis vervoerd, ik ben in die tijd eerst naar huis gegaan.

Thuis gekomen heb ik eerst zijn spullen gepakt, even rustig gaan liggen totdat mijn ogen geen pijn meer deden. Een banaan en een broodje bapao gegeten en toen naar het Martini gereden. Daar lag hij alleen op een kamer met een gordijn om hem heen, er hing een veiligheidswaarschuwing aan de deur, blauwe kleding en een mondkapje dragen, behalve familie en bezoekers.

Uren met hem gepraat  en toen het tijd was voor hem om te eten naar huis gegaan via de winkel, ik heb nu dus weer eten in huis, alles was leeg na 2 weken ziek zijn. Nu even tijd voor mijzelf, ik ben helaas ook nog niet van de griep genezen, is echt hardnekkig deze keer.  Dus op tijd naar bed, zaterdag of niet.

Eng is het, straks overleefd hij een hersentumor ( please) en sterft hij omdat zijn longen vollopen met slijm of beide, wat een verschrikkelijk lot  staat ons te wachten 🙁

Wat een rare dag

Wat een familie

Vanmorgen vond ik een bericht van mijn moeder in Messenger,  waarin ze schrijft dat ze alle contacten met mij verbreekt, omdat ik contact met mijn familie zou hebben. Zo raar. Wat vooraf gebeurde, ik las bij mijn nicht op Facebook dat opa was overleden, haar opa dus ook mijn opa.

Uit fatsoen heb ik het aan mijn moeder gemeld. Dat vind ik normaal, aangezien het  wel haar vader is. Ik heb aan mijn nicht gevraagd of ik afscheid mag nemen van mijn opa ook al heb ik hem al jaren niet meer gezien dankzij mijn ouders, die vroeger alle contacten met hen had verbroken.

Het is een beetje een geschiedenis die zich herhaald.

Nu ben ik dus aan de beurt, alle contacten zijn met mij verbroken, zonder dat ik mij kan verdedigen of wat dan ook.

Wat een familie heb ik toch. Ongelooflijk!

DAB+

Wel en wee radio

Wij hebben in de keuken een radio staan, een dab+ radio omdat er werd gezegd dat FM uiteindelijk ging verdwijnen. Dus direct maar een nieuw systeem gekocht, kan je weer jaren verder. Toch !?

Welnu, ik heb meestal 1 radiozender erop staan, Simone FM maar echt … ik word zo gek van dat gestotter en het wegvallen van het geluid dat ik maar eens heb opgezocht wat ik moet doen.
Lachen, ik moet de antenne uitschuiven alsof ik een FM radio heb én hij moet bij het raam staan en ik moet geregeld de zenders scannen. Tjonge jonge, terug in de tijd, had ik nu maar een internet-radio gekocht, die doet gewoon wat hij doen moet.

Heb je ook last met het ontvangst van zenders op je DAB+ radio kijk dan op internet voor meer tips. Hopelijk werkt het bij jou wel, want het is hier zojuist weer stil geworden. Zucht !