Uitslag MRI van 18 oktober 2019

De MRI verliep weer zoals altijd, half uurtje wachten en weer terug, er was maar 1 ding anders, Roberto viel bijna in slaap tijdens het hele gebeuren. Onvoorstelbaar, want dat ding maakt zo’n herrie dat ik soms het idee heb, dat ik het hoor in de wachtruimte. Zal wel niet, maar bij wijze van spreken dan.

De uitslag was afgelopen donderdag. Bijna, uiteraard, weer goed. *doet de happy-dans*

Wel was er een hoop gezeur toen ik begon over de epilepsiemedicatie, dat hij er graag mee wilde stoppen en of dat kon. We hebben zo’n preek over ons heen gehad, niet van onze vaste neuroloog trouwens, dat Roberto besloot om maar niet te stoppen. Tjongejonge !

Op het moment van schrijven is hij er zelfs nóg van slag, dat heeft een behoorlijke impact gehad. We hebben gemeld dat we niet weer een vervangster willen, maar dat we wel wachten tot de vaste neuroloog terug is van vakantie, mocht dat weer het geval zijn.

Anyway, de uitslag was goed, uiteraard weer een foto gemaakt, dus die kan ik het dossier 😉 Op naar 2020 !

Over de laatste MRI

Het is bijna eng hoe snel je ergens aan kunt wennen. De MRI in maart was uiteraard goed, hoe kan het anders, ik zie geen enkele verslechtering.

Voor deze MRI aan werd een onderzoek gedaan hoe het gaat met het geheugen en de hersenfuncties. kan je nog normaal reageren op moeilijke situaties en dergelijke. Deze waren pittig en niet voor herhaling vatbaar.

De uitslag van deze mri is dus weer positief. Nog maar 1 goed jaar en we zitten over de cruciale 5 jaars grens heen. I hope so !

Kanker doet rare dingen met mensen. Familie hebben we niet meer, althans niet dat we meemaken. Iedereen gaat zijn eigen gang. Wel zo rustig al snap ik soms nog steeds niet waarom dingen lopen zoals ze lopen.

Anyway ! Het gaat de goede kant op en dat is het belangrijkste, gelukkig nog geen weduwe en zo te zien worden we samen oud. Heel fijn als het plaatje klopt.

Uitslag mri 9-2018

Stabiel 

Wat een gekke gewaarwording, alle symptomen wijzen de ene kant op en de waarheid de andere. Stabiel zei de neuroloog. Geweldig en ongelooflijk maar vooral heerlijk nieuws. De kanker heeft gelukkig nog steeds geen grip op Roberto.

Volgende mri over 6 maanden, dat is pas in maart 2019 !

Weer een mri

Vandaag was het weer zover. Om 13 uur present zijn in het UMCG voor een mri. De uitslag daarentegen, duurt nog even, die horen we pas op de 13de.

De spanning is altijd verschrikkelijk, je slaapt slecht van te voren en nadien val je bijna om van de slaap. We hebben vanmiddag even een uurtje gelegen, de spanning van de mri is eraf, nu volgt de spanning van de uitslag!

Daar gaan we weer

MRI

Afgelopen vrijdag weer naar het umcg voor een mri.  Meestal duurt het zo’n 30 minuten, maar deze keer was Roberto een uur weg, daar word ik persoonlijk nogal zenuwachtig van, maar hij kwam gelaten weer aan wandelen.  Groot verhaal over dat er een nieuwe machine was en de vloeistof koud was en dat het bed begon te schudden aan het einde van de sessie. Hmm…..

Hij wilde niet terug rijden, ben zo blij dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, maar had wel trek en zin in koffie, dus wij naar Ikea, daar een broodje gegeten, kopje thee en koffie erbij, rondkijken en weer terug naar huis.

Aanstaande maandag is de uitslag al, dat is en blijft een moment waar ik tegenop zie. Zal ook altijd zo blijven vermoed ik.  Vol goede moed maar heen, hopend op goed nieuws.

Slecht

Slechter

Vandaag vanaf een uur of 12 in het ziekenhuis geweest bij Roberto, hij had in de ochtend nog wel een aanval gehad en in de nacht ook.  Mijn beste vriendin kwam nog even langs met haar dochtertje, was gezellig en je vergeet de tijd even. Roberto voelde zich na omstandigheden redelijk. Ik ben om 19 uur weer naar huis gegaan, daar aangekomen, gegeten, koffie en toen ging de telefoon. Of ik alsjeblieft terug wilde komen, hij had weer een aanval gehad en kreeg nu een masker op met medicatie en zuurstof, dit zou alles wat makkelijker maken. Hij was bang, logisch, hij lijkt steeds minder te worden, potverdikke !

Ik schrok wel even toen ik hem zag, zo klein onder zo’n groot masker. Er vloeide een traan, ik ben naast zijn bed gaan zitten en heb zijn hand vast gehouden totdat hij vond dat ik wel weer naar huis kon gaan. Tegen 22.30 uur was ik thuis, pyjama maar aan en een kopje kruidenthee en dan maar op bed, wat een dag.

Dagje ziekenhuis

Influenza

Ik werd geroepen afgelopen nacht, uur of 5 moet het zijn geweest door Roberto. Hij had het benauwd en toen ik beneden kwam zag ik dat zijn gezicht grauw was. Ik heb dus de telefoon gepakt en de doktersdienst gebeld, hij liep rond alsof hij pijn op de borst had en benauwd en hij hijgde dat hij geen lucht kreeg.

Ik heb dit alles doorgegeven, ze stuurden een ambulance. Menens dus ! Hij werd onderzocht, hij had te weinig zuurstof in zijn bloed, kreeg weer een benauwdheidsaanval nadat hij naar het toilet was geweest. Dit was genoeg volgens de ambulancebroeders, hij ging mee naar het ziekenhuis.
Ik heb mij aangekleed en ben er achteraan gereden, ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik toch voor mijn rijbewijs ben gegaan, heb er nu echt baat van.

In het umcg aangekomen lag hij in kamer 1, ze hadden hem al prednison gegeven, nog een pufje en hij hing aan het zuurstof met zo’n maskertje op mond en neus. Helaas werkte het voor geen meter, hij moest naar toilet en bezweek bijna … onder het oog van de broeders, die helaas allemaal in opleiding waren. 8 uur later, de uitslag van de test was binnen, hij heeft COPD en influenza, geen goede combinatie. Er was helaas geen plek in het umcg, hij moest apart liggen, dus werd er rondgebeld of er een ziekenhuis in de buurt nog een plek had, het werd het Martini Ziekenhuis Groningen, prima, ook dichtbij. Roberto werd in de ambulance van de ene naar het andere ziekenhuis vervoerd, ik ben in die tijd eerst naar huis gegaan.

Thuis gekomen heb ik eerst zijn spullen gepakt, even rustig gaan liggen totdat mijn ogen geen pijn meer deden. Een banaan en een broodje bapao gegeten en toen naar het Martini gereden. Daar lag hij alleen op een kamer met een gordijn om hem heen, er hing een veiligheidswaarschuwing aan de deur, blauwe kleding en een mondkapje dragen, behalve familie en bezoekers.

Uren met hem gepraat  en toen het tijd was voor hem om te eten naar huis gegaan via de winkel, ik heb nu dus weer eten in huis, alles was leeg na 2 weken ziek zijn. Nu even tijd voor mijzelf, ik ben helaas ook nog niet van de griep genezen, is echt hardnekkig deze keer.  Dus op tijd naar bed, zaterdag of niet.

Eng is het, straks overleefd hij een hersentumor ( please) en sterft hij omdat zijn longen vollopen met slijm of beide, wat een verschrikkelijk lot  staat ons te wachten 🙁

Uitslag mri

Weer wat gevonden

 

Scan december 2017

 

Vanmorgen weer naar het umcg, voor de uitslag. Helaas deze keer geen .. ik zie niets dus kom over een half jaar maar weer … uitslag, NEE !
Deze keer een uitslag met, er is iets gevonden maar dit zit nogal diep en we kunnen er niet bij.  Bovendien weten ze niet zeker of het wel een tumor is of niet, dus krijgen we het afwachten beleid en mogen we over 3 maanden terugkomen voor een volgende mri.

 

 

Weer een mri

Afgelopen vrijdag 22 december 2017 weer naar het UMCG voor het maken van een MRI-foto. Rob zei dat ze een extra foto wilde en begreep niet waarom, ik ook niet maar het zal wel van een andere hoek zijn of zo. De uitslag laat nog even op zich wachten, 3 januari 2018 pas. Ook een neuroloog heeft wel eens vakantie, ik gun het haar hoor, een weekje langer wachten is niet zo’n ramp.

Het valt mij op dat Rob wat meer vergeetachtig word, kan aan het moment liggen, moe bijvoorbeeld, maar het is meer en vaker dan voorheen. Misschien toch weer iets aan de hand of echt alleen van het moe zijn. Afwachten, meer kan ik er niet mee.

De afstand die hij heeft genomen van de rest van de familie is een verademing, geen gedoe meer, gewoon lekker zijn gangetje, ik ben er blij mee, ofschoon ik wel mis dat ik het er nu met niemand over kan hebben.

De kerst maakt het ziekenhuis mooi, zo vergeet je even je zorgen.

Nieuwe technieken

Nanotechniek om kanker op te sporen !

Gelukkig word er keihard gewerkt om het gevecht tegen kanker te winnen, het liefst al voordat het kankercelletje een tumor word. Respect voor de wetenschap !

Hieronder staat een korte film over nanotechnologie, dat uiteindelijk ervoor moet gaan zorgen dat kanker opgespoord kan worden voordat het schade kan aanbrengen. (Nederlands ondertitelt)